ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ

July 25, 2006

ចាប់ចោរត្រូវចាប់មេ

Filed under: ល្បិច

ពាក្យ​ថា "ពាក្យ​ថា​ចាប់​ចោរ​ត្រូវ​ចាប់​មេ" តាម​សុភាសិត​មួយ​សរសេរ​ថា ៖ យឹត​ធ្នូ​ត្រូវ​យឹត​ឲ្យ​ខ្លាំង ប្រើ​ព្រួញ​ត្រូវ​ប្រើ​ព្រួញ​វែង បាញ់​មនុស្ស​ត្រូវ​បាញ់​សេះ​ជា​មុន ចាប់​ចោរ​ត្រូវ​តែ​ចាប់​មេ ។ បាន​ន័យ​ថា ៖ បើ​សិន​បើ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​អ្វី​មួយ​ត្រូវ​តែ​ដាក់​ចិត្ត អនុវត្ត​តាម​លំដាប់​លំដោយ​នៃ​កិច្ចការ ក៏​ប៉ុន្តែ​បើ​ប្រើ​ល្បិចកល​ដើម្បី​យក​ចាញ់​ឈ្នះ គឺ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ក្នុង​ពេល​ប្រយុទ្ធ​ចាំបាច់​ត្រូវ​តែ​វាយ​សំដៅ​ចំណុច​សំខាន់​របស់​សត្រូវ ឬ បញ្ជាការ​របស់​សត្រូវ​ឲ្យ​តែ​អាច​កំទេច​បាន​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​សត្រូវ​ហើយ ពេល​នោះ​អង្គការ​ចាត់​តាំង​នោះ ប្រៀប​បាន​និង​សត្វ​ពស់​ដែល​គ្មាន​ក្បាល​សភាព​ជ្រួល​ច្របល់​និង​កើត​មាន​ឡើង……….

ដែល​ហៅ​ថា​មេ​ដឹក​នាំ គឺ​សំដៅ​លើ​ជន​ដែល​មាន​អំណាច​ពិត​ប្រាកដ​និង​មាន​ឥទ្ធិពល​លើ​គ្រប់​គ្នា បើ​គ្មាន​លក្ខណ្ឌ​បែប​នេះ​ទេ ទោះ​បី​ជា​គេ​មាន​តួ​នាទី​ធំ​ប៉ុណ្ណា​ក៏​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ដែរ ។ ដូចជា​ក្នុង​ជំនាន់​សាមកុក ស្ដេច​ឡឺកឺ​ដឹង​តែ​ពី​រឿង​ស្រីស្រា ព្រះ​នាម​អា​តូវ​ធំ​បាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ? បាន​អំណាច​នៅ​ដៃ​ហើយ​បែរ​ជា​បន្ថែម​បន្ទុក​ជាតិ​ទៅ​វិញ ដឹង​តែ​ពី​ចំណាយ​ចាយ​មិន​ដឹង​មុខ មិន​ស្មើ​និង​ថ្នាក់​ក្រោម ជួ កឺលៀង ដែល​ជា​អ្នក​ទទួល​បន្ទុក​រ៉ាប់រង​សុខទុក្ខ​របស់​នគរ ។

មេ​ដឹក​នាំ គឺ​ជា​បេះដូង​នៃ​អង្គការ​ចាត់​តាំង​មួយ គឺ​ជា​ដួង​វិញ្ញាណ​នៃ​អង្គការ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​នេះ​អា "ចាប់​មេ" បាន​ពិត​ជា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​អង្គការ​ចាត់​តាំង​នោះ​ច្របូកច្របល់​បំផ្លាញ​បាន​នូវ​សកម្មភាប​និង​បណ្ដាញ​ខ្សែ​រយះ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្ទៃ​ក្នុង​មាន​ការ​ប្រែប្រួល​ដែរ ។

មធ្យោបាយ (ចាប់​មេ) មាន​ការ​ប្រែប្រួល​រាប់​មិន​អស់​មិន​ថា​ប្រើ​បញ្ញា​ឬ​អាវុធ (​ឲ្យ​តែ​អាច​សម្រេច​បាន​តាម​គោល​បំណង) ធម្មតា​ទេ​ត្រូវ​តែ​ប្រើ (មធ្យោបាយ​មិន​រើស​មុខ) ទោះ​បី​ត្រូវ​ប្រើ​វិធី​ឆក់ប្លន់​ក៏​ដោយ​ចុះ ដូច​ជា ជំនាន់​សាមកុក ចាវឆាវ ប្រើ​ល្បិច​ចាប់​បង្ខំ​ស្ដេច​ដើម្បី​បង្ក្រាប​ដល់​បណ្ដាល​ស្ដេច​ក្រាញ់ ។ ឈីនក្វៃ ក្លែង​ផ្លាក​បញ្ជា​មាស ១២ កោះ​មេទ័ព​ស្មោះ​ត្រង់​យៀកហ្វីម​មក​វិញ​ដើម្បី​សម្លាប់ ។ នេះ​ហៅ​ថា​ការ​ប្រើ​ល្បិច​រស់​រវើក​គឺ​មិន​ត្រូវ​អនុវត្ត​ដោយ​រឹង​ស្ដូក​នោះ​ទេ ចង់​និយាយ​ថា ៖ អ្នក​ណា​ក៏​ចេះ​លេង​ល្បែង​សៀក​ដែរ​តែ​បច្ចេកទេស​និង​ការ​ប៉ិន​ប្រសប់​គឺ​ខុស​គ្នា និយាយ​រួម​គោល​បំណង​នៅ​ត្រង់​ចាប់"មេ

ចាប់​មេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ចំណោទ​មួយ តើ​ត្រូវ​ចាប់​របៀប​ណា ? ពិត​ហើយ​គឺ​ត្រូវ​ប្រើ​ល្បិច​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំងអស់ (​កំបាំង​មេឃ​ឆ្លង​សមុទ្រ) (បញ្ឆោត​ខ្លា​ចេញ​ពី​រូង) ឬ​ក៏ (ល្បិច​ស្រីស្រស់) ។ល។ និយាយ​រួម​គឺ​ត្រូវ​តែ​ប្រើ​ល្បិច​ទៅ​តាម​ចរិត​មនុស្ស ពិនិត្យ​និង​អនុវត្ត​តាម​សភាពការ​ជាក់​ស្ដែង ។(នៅមានត)

 

July 17, 2006

ព្រួញមួយបាញ់បានសត្វពីរ

Filed under: ល្បិច

ព្រួញ​មួយ​បាញ់​បាន​សត្វ​ពីរ បាន​ន័យ​ថា ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ប្រើ​មធ្យោបាយ​តែ​មួយ អាច​ផ្ដូល​សត្រូវ​ឲ្យ​បរាជ័យ​ចាប់​ពី​ពីរ​នាក់​ឡើង​ទៅ ឬ​ក៏​អាច​ទទួល​ផល​ប្រយោជន័​ចាប់​ពីពីរ​ឡើង​ទៅ ។

ការ​ប្រើប្រាស់​ល្បិច​កល​នេះ មិន​ធម្មតា​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ងាយ​ស្រួល​ដែរ​ព្រោះ​ថា ល្បិច​នេះ​គឺ​យើង​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​និង​គូរ​សត្រូវ​ជា​ច្រើន​នាក់ ឲ្យ​តែ​ខ្វះ​ការ​ប្រុងប្រយ័ត្ន ឬ​ធ្វេស​ប្រហេស​តែ​បន្តិច​ពិត​ជា​ត្រូវ​ជួប​គ្រោះ​អាសន្ន​ធំ ហើយ​ហេតុ​នេះ មុន​និង​ក្រោយ​នៃ​កិច្ច​ការ ត្រូវ​តែ​ព្យាយាម​រង់ចាំ​ឲ្យ​បាន​នូវ​បរិយាកាស​និង​ពេល​វេលា​ដែល​សមស្រប ។

គោល​គំនិត​និង​សកម្ម​ភាប​របស់​មនុស្ស​ដែល​បែក​ឆ្វេង មាន​ច្រើន​សន្ធឹកសន្ធាប់​ណាស់​គឺ​ព្រោះ​តែ​ផល​ប្រយោជន៍​និង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ហេតុ​តែ​ត្រូវ​ការ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​តែ​ខំ​ប្រឹង​ដណ្ដើម ចង់​បាន​ផល​ប្រយោជន៍​គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​តែ​ប្រជែង ធំ​ដណ្ដើម​តាម​ធំ តូច​ដណ្ដើម​តាម​តូច លទ្ធផល​នៃ​ការ​ដណ្ដើម​នៃ​ការ​ប្រជែង​ពិត​ហើយ​ត្រូវ​តែ​មាន​អ្នក​ឈ្នះ​និង​អ្នក​ចាញ់ អ្នក​ឈ្នះ​ពិត​ជា​សប្បាយ​ហើយ​មុខ​ខ្លាញ់ អ្នក​ចាញ់​នឹង​ក្រៀមក្រំ​ហើយ​សើច​សេះ ឬ​ក៏​ត្រូវ​រងគ្រោះ​របួស​ទាំង​សង​ខាង ។

ពេល​អនុវត្ត​ល្បិច​នេះ ត្រូវ​ផ្អែក​លើ​គោលការណ៍​ដូចនេះ ត្រូវ​ស៊ើប​ឲ្យ​ដឹង​នូវ​ស្ថានភាព ចិត្ត​គំនិត លក្ខណ្ឌ​នៃ​ជីវភាព បរិយាកាស​ជុំ​វិញ​របស់​គូ​បដិបក្ខ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់លាស់ ធ្វើការ​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ចំណុច​ដូចគ្នា បើ​គូ​បដិបក្ខ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ស្រឡាញ់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ គួរ​តែ​ផ្ដល់​ការ​សរសើរ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន តែ​បើ​ជា​មនុស្ស​លោភលន់ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ផល​ប្រយោជន៍ គួរ​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ទូលាយ​តែ​បើ​សិន​ជា​គូ​បដិបក្ខ​ត្រូវ​ការ​ទាំង កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ចង់​បាន​ទាំង ផល​ប្រយោជន៍ ក្រៅ​ពី​ការ​សរសើរ​និង​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ទូលាយ ជៀស​មិន​ផុត​ពី​បញ្ចុះ​ពេជ្រ​បន្ថែម​លើ​ជញ្ជៀន​ដែល​ពាក់​នោះ​ឡើយ ។

នេះ​ហើយ​ដែល​ហៅ​ថា ធ្វើ​តាម​ចិត្ត​ឲ្យ​តាម​ចង់ គោល​បំណង​គឺ​ឲ្យ​គូ​បដិបក្ខ​កើត​ការ​សង្ស័យ តែ​បើ​ទោះ​ជា​មាន​ការ​សង្ស័យ ក៏​មិន​ដល់​ថ្នាក់​ពាក់​មុខ​យក្ស​ដាក់​គ្នា​ភ្លាមៗ​ដែរ ធ្វើ​បែប​នេះ​គេ​ហៅ​ថា ការ​ចៀន​ត្រី​ឲ្យ​ឆ្អិន​តាម​សម្រួល រង់ចាំ​ដល់​ពេល​វេលា​ដែល​សម​ស្រប​និង​ទុំជោរ​ហើយ​ បញ្ចេញ​ស្នៀត​ពិសពុល រក​លេស​បង្កើត​បញ្ហា អុជអាល​ឲ្យ​ភាគី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ឲ្យ​កើត​ការ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ដាក់​គ្នា រុញ​ឲ្យ​ប្រយុទ្ធ​យក​ស្លាប់​រស់​តែ​ម្ដង ពេល​នោះ​ យើង​អាច​អង្គុយ​គង​អន្ទាក់​ខ្លា មើល​ខ្លា​ខាំ​គ្នា រង់ចាំ​រើស​យក​ឆ្អឹង​ព្រលាត់​យក​ស្បែក​ខ្លា​ដោយ​ត្រជាក់​ចិត្ត ។

មនុស្ស​ដែល​ឆ្លាត​បំផុត ក្រោយ​សម្លាប់​មនុស្ស​ហើយ​អាច​ឲ្យ​ក្បាល​ដែល​ធ្លាក់​ទៅ​ដី​ចេះ​ស្រែក​ថា អគុណ ចំពោះ​ខ្លួន​ទៀត​ផង ។

June 23, 2006

សម្លាប់មានបំភៃស្វា

Filed under: ល្បិច

ពី​ព្រេងនាយ​មក​និយាយ​ថា ស្វា​ចា​សត្យ​ឈ្លាសវៃ​បំផុត តែ​ខ្លាច​ឈាម អ្នក​ដែល​បង្ហាត់​ស្វា​ជា​ដំបូង​ត្រូវ​តែ​ចាប់​មាន់​មក​សម្លាប់​នៅ​និង​មុខវា ឲ្យ​វា​ឃើញ​មេរៀន​ឈាម​ដែល​កំណងុ​ស្រក់​តក់ៗ ទើប​ចាប់ផ្ដើម​បង្ហាត់​វា អ្នក​ដែល​រកស៊ី​ចាប់​ស្វា​ក៏​ប្រើ​វិធី​នេះ​ដើម្បី​បំភ័យ​ស្វា​ដែរ មិន​ថា​ស្វា​រឹងរូស​ប៉ុណ្ណា​ទេ ឲ្យ​តែ​ឮ​សម្លេង​មាន់​ស្រែក កាក ឈាម​មាន់​បាញ់​វូ ស្វា​ឃើញ​ភ្លាម​ពិត​ជា​ទន់​ខ្លួន​តែ​ម្ដង។(នៅមានត)

ពាលសង្រួមហួសប្រមាណ

Filed under: ល្បិច

ដូច ​និទាន​ពី​តាបស​១​រូប ទៅ​តាំង​អាស្រម​កុដិ​នៅ​ខាង​ជាយ​ព្រៃ​១ នៅ​ទៀប​ជនបទ​១ ក្នុង​ជនបទ​នោះ​មាន​ឧបាសក​ម្នាក់​ជា​អ្នក​រាប់អាន​តាបស​នោះ​បាន​ថ្វាយ​ខ្លួន ​ជា​អ្នក​ឧបដ្ធាក​ជា​អ្នក​បំរើ ។ ឯ​តាបស​នោះ​តែង​ចូល​ទៅ​កាន់​ត្រកូល​នោះ​រឿយៗ លុះ​នៅ​យូរ​មក​ឧបាសក​នោះ​យក​ប្រាក់​១​ហិប​ទៅ​ផ្ញើ​ទុក​នឹង​តាបស ។

ឯ​តាបស​ក៏​ឲ្យ​ឧបាសក​កប់​ហឹប​ប្រាក់​ទុក​ក្នុង​ទី​១ ដ៏​សម​គួរ​ខាង​ទី​អាស្រម​នោះ​ឯង ដល់​នៅ​យូរ​បន្ដិច​មក​តាបស​នោះ​កើត​លោភ​ចាតនា​ទើប​គិត​ថា​អាត្មា​អញ​នេះ​មក​ បួស​ខំ​ប្រព្រឹត្ត​រក្សា​សីល ក៏​យូរ​ឆ្នាំ​ណាស់​ហើយ​មគ្គ​ក៏​មិន​បាន​ដល់ ផល​ក៏​មិន​បាន​សម្រេច​ទាំង​ឈាន​ទៀត​ក៏​មិន​កើត​ម្ដង​សោះ បើ​ដូច្នេះ​គួរ​តែ​អញ​សឹក​ចេញ​ចាក​សិក្ខា​ទៅ​ជា​ឃរាសវាស​វិញ គិត​ប្រកប​ការ​រក​ស៊ី​យល់​ជា​ប្រសើរ​ជាង ឯ​ប្រាក់​ដែល​ឧបាសក​គេ​ផ្ញើ​នោះ​អញ​នឹង​លួច​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​ដើម​ទុន ប្រកប​ការ​ខាង​ផ្លូវ​លោកិយ​បាន​ហើយ តែ​និង​លួច​យក​ទៅ​ឥឡូវ​នេះ​ឧបាសក​ជា​ម្ចាស់​គេ​នឹង​តាម​តវ៉ា​ចោទ​ថា​អាត្មា​ លួច​បើ​ដូច្នេះ​មាន​តែ​គិត​លួច​ជា​ការ​បង្វែង​ដាន កុំ​ឲ្យ​ម្ចាស់​គេ​នោះ​សង្ស័យ​និង​ខ្លួន​អញ​បាន កាល​បើ​តាបស​គិត​យល់​ឧបាយ​១​ដូច្នោះ​ហើយ ទើប​កាយ​យក​ហឹប​ប្រាក់​អំពី​ទី​នោះ​នាំ​ទៅ​កប់​ទុក​ទី​ដទៃ ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​ម្ចាស់​ប្រាក់​សង្ស័យ​និង​ខ្លួន លុះ​កប់​លាក់​ហឹប​ប្រាក់​នោះ​ស្រេច​ហើយ តាបស​ក៏​រៀប​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ដាក់​សំពាយ​ស្ពាយ​ដើរ​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ឧបាសក ។

ឯ​ឧបាសក​បាន​យល់​តាបស​មក​ដូច្នោះ​ហើយ​ក៏​រៀប​ទី​អាសនៈ​ដ៏​សមគួរ ហើយ​និមន្ត​តាបស​ឡើង​ទៅ​លើ​គ្រឹះស្ថាន​វន្ទា​ធ្វើ​បដិសណ្ឋារៈ​សួរ​ទទួល​ដោយ​ សេចក្ដី​រាប់អាន ។ ឯ​តាបស​និយាយ​ថា​«ចំរើន​ពរ​អាត្មាភាព​មក​លា​ញោម​ទាំងអស់​គ្នា នឹង​ទៅ​នៅ​ព្រៃ​ព្រះ​ហិមពាន្ដ​ហើយ​ត្បិត​ទី​លំនៅ​សព្វ​ស្ងៃ​នេះ​ជា​ទី​នៅ​ ជិត​ទៀប​ស្រុក​មនុស្ស​ម្នា​ទៅ​មក​មិន​ដាច់​នាំ​ឲ្យ​កង្វល់​ចំរើន​មេត្តា​ ភាវនា​ពុំ​បាន ១​ទៀរ​រឿង​ប្រាក់​ញោម​ដែល​ផ្ញើ​នោះ ឲ្យ​ញោម​ទៅ​យក​ផង​ចុះ អាត្មា​ទៅ​ហើយ​ក្រែង​មាន​អន្ដរាយ​ជា​ខាង​ក្រោយ ញោម​កុំ​មៃ​ថា​អាត្មា​ឡើយ» ។

ឯ​ឧបាសក​នោះ​ចំពោះ​ដឹង​តែ​លោក​ម្ចាស់ នឹង​ខ្ញុំ​ករុណា​តែ​ពីរ​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ឯង អ្នក​ណា​និង​បាន​ដឹង​ឮ​ផង​ជា​៣-៤​នាក់​ពុំមាន បើ​លោក​ម្ចាស់​ចង់​ទៅ​នៅ​ព្រៃ​ហិមពាន្ដ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ណា​ក៏​សូម​និមន្ដ​ទៅ​ចុះ រឿង​ប្រាក់​នោះ​ចាំ​ខ្ញុំ​រួច​ធុរៈ​រវល់​ថ្ងៃ​ណា​សឹម​ខ្ញុំ​ទៅ​យក» ។ ឯ​តាបស​ក៏​ឆ្លើយ​ថា​«ចំរើន​ពរ​អញ្ជើញ​ទៅ​យក​ចុះ» ថា​ហើយ​ក៏​លា​ត្រកូល​នោះ​ចេញ​ទៅ កាល​ចុះ​ទៅ​ដលើ​មាត់​ជណ្ដើរ តាបស​ក៏​កាន់​យក​ស្បូវ​ដែល​ប្រក់​ផ្អះ​នោះ មួយ​សរសៃ ហើយ​សៀត​ជាប់និង​ជដា​គឺ​ផ្នួង​សក់ ដើរ​ទៅ​ដល់​មាត់​ច្រកផ្លូវ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ លើក​យក​កំណាត់​ស្បូវ​នោះ​ជូន​ទៅ​ឧបាសក​ហើយ​ថា «ញោមអើយ​អាត្មាភាព​សូមទោស​ញោម​ផង​ចុះ​ត្បិត​អាត្មា​ពុំ​បាន​ក្លែង​លួច​ កំណាត់​ស្បូវ​នេះ​ទេ គឺ​វា​ជាប់​ទៅ​នឹង​ផ្នួង​ជដា​នៃ​អាត្មាៗ​ពុំ​ដឹង​សោះ លុះ​តែ​ដើរ​ទៅ​ដល់​ក្រៅ​របង​ស្រាប់​តែ​ឃើញ​ស្បូវ​នេះ​វា​ធ្លាក់​ពី​ជដា​មក​ ទើប​អាត្មា​កើត​សេចក្ដី​ភិតភ័យ​ដោយ​សីល ក្រែង​សៅហ្មង ហេតុ​នេះ​ទើប​យក​មក​ជុន​ញោម​វិញ សូម​ញោម​មេត្តា​អត់​ទោស​អាត្មា​ចុះ» ។

ឯ​ឧបាសក​នោះ​លុះ​ឮ​ពាក្យ​ជដិល​កោយ​និយាយ​ជូន​កំណាត់​ស្បូវ​ដូច្នោះ​ហើយ​ក៏​ សំគាល់​ថា​«លោក​តាបស​នេះ​មាន​សីល​ពិសេស» ទើប​តប​ទៅ​ថា​«បពិត្រ​ព្រះ​ករុណា​ម្ចាស់​កុំ​មាន​ហឬទ័យ​រង្គៀស​ឡើយ យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​មាន​ចិត្ត​សង្ស័យ​និង​សីល​លោក​ម្ចាស់​ទេ ចូរ​លោក​ម្ចាស់​និមន្ត​ទៅ​តាម​សប្បាយ​ចុះ» ។ (នៅមានត)

ឃុនរ៉ាតចាញ់បោកចៅពាល

Filed under: ល្បិច

មាន​កាល​ថ្ងៃ​១ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់ វា​យក​ខ្សែ​មាស​មួយ​ខ្សែ​ឡើង​ទៅ​លើ​ផ្ទះ​ឃុនរ៉ាត ហើយ​វា​និយាយ​ថា​«​ខ្ញុំ​បាទ​ទ័លចាយ​ពេក​ណាស់ ខ្ញុំ​យក​ខ្សែ​នេះ​មក​បញ្ចាំ​និង​លោក សូម​បញ្ចាំ​ទុក​ប្រាក់ ៣០​រៀល ខ្ញុំ​បាទ​ជុន​ការ​លោក​១​ខែ​៣​កាក់ៗ​រៀង​ទៅ សូម​លោក​មេត្តា​ជួយ​ដោះ​ធុរៈ​ខ្ញុំ​បាទ​ម្ដង​នេះ​ទៅ» ។ ឃុនរ៉ាត​ថា​«​ខ្សែ​ឯង​នេះ​មាស​ទម្ងន់​ប៉ុន្មាន​ដំឡឹង​ប្រាប់​មក?​ថា ៖ «ខ្សែ​ខ្ញុំ​បាទ​នេះ​ធ្វើ​មក​ទម្ងន់​៣​ដំឡឹង​២​ជី​»​ ។

ឃុនរ៉ាត​ថា ៖ «​ក្រែង​ខ្សែ​នេះ​ក្រឡៃ​ទេ​ដឹង យើង​នៅ​សង្ស័យ​ណាស ?»​«​បាទ​ខ្សែ​ខ្ញុំ​នេះ គឺ​មាស​សុទ្ធ​ពិត​ប្រាកដ​មែន បើ​លោក​មិន​ជឿ​ទេ​ សូម​អញ្ជើញ​លោក​យក​ទៅ​ឲ្យ​ជាង​គេ​សាក ឬ​កាត់​មើល​ចុះ បើ​ទៅ​ជា​ក្រឡៃ​ចូច​ទាក្យ​លោក​ថា​នោះ ខ្ញុំ​បាទ​ហ៊ាន​ឲ្យ​លោក​ធ្វើ​ទោស​ខ្ញុំ​បាទ​ដោយ​ប្រការ​ផ្សេងៗ​» ។ ឃុនរ៉ាត​ក៏​យក​ខ្សែ​នោះ​ទៅ​ឲ្យ​ជាង​ទង​គេ​មើល ។ នាយ​ជាងទង​នោះ​បាន​កាត់​មើល​បន្តេច​ទៅ​ក៏​ឃើញ​ជា​មាស​ប្រាកដ ទើប​ជំរាប​ឃុនរ៉ាត​ថា មាស​មែន​ហើយ​លោក ចូរ​លោក​ទទួល​យក​ទុក​ចុះ​មិន​ខាត​ទេ ទើប​ឃុនរ៉ាត​វិល​មក​ផ្ទះ ហើយ​និយាយ​កត់​ត្រា​សញ្ញា​ឈ្មោះ​នឹង​ចៅ​នោះ​ព្រម​ចិត្ត​គ្នា​ទើប​យក​ប្រាក់​ ៣០​រៀល​ប្រគល់​ឲ្យ​ចៅ​នេះ ។

ចៅ​ពាល​បាន​ប្រាក់​ហើយ ក៏​លា​ឃុនរ៉ាត​មក​ទី​លំនៅ​អាត្មា ។ លុះ​អស់​ខែ​១ ចៅ​ពាល​ក៏​យក​ប្រាក់​ការ​មក​ចុន​ឃុនរ៉ាត​នោះ តែ​ដល់​ទេសកាល​មាន​វិធី​ធ្វើ​បុណ្យ​ឬ​ការ​មង្គល​ប្រជុំ​មហាជន​កាលណា ក៏​យក​ខ្សែ​នៅ​ពាក់​ប្រដាប់​អាត្មា​ទៅ​កាល​នៅ​លុះ​កន្លង​ខែ​៣​មក ។ ចៅ​ពាល​ក៏​យក​ប្រាក់​៣០​រៀល​ដើម និង​ប្រាក់​ការ​ទៅ​លោះ​ខ្សែ​អំពី​ឃុនរ៉ាតៗ​ក៏​បាន​ទទួល​ប្រាក់ ហើយ​ប្រគល់​ខ្សែ​នោះ​ទៅ ចៅ​ពាល​វិញ ។

ចៅ​ពាល​ក៏​លា​ឃុនរ៉ាត​មក​កាន់​ទី​លំនៅ​ខ្លួន លុះ​នៅ​យូរ​បន្តិច​មក ចៅ​ពាល​យក​ខ្សែ​នោះ​ទៅ​បញ្ចាំ​ឲ្យ​ឃុនរ៉ាត​ម្ដង​ទៀត បញ្ចាំ​ជាន់​ក្រោយ​នោះ​ឡើង​ថ្លៃ​៥០​រៀល ឃុនរ៉ាត​ក៏​ទទួល​បញ្ចាំ​ដូច​ជាន់​មុន លុះ​នៅ​យូរ​បន្តិច​មក ចៅ​ពាល​យក​ប្រាក់​៤០​រៀល​និង​ការ​ប្រាក់​ទៅ​លោះ​យក​ខ្សែ អំពី​ឃុនរ៉ាត​មក​វិញ ។

លុះ​កន្លង​៥​ខែ​មក ចៅ​ពាល​ធ្វើ​ខ្សែ​ក្រឡៃ​១​មាន​រូប​សណ្ឋានភាព​នូវ​ក្បាច់​ទាំង​ទំនង​ដែល​ជាង​ កាត់​បន្តិច​នោះ ក៏​ដូច​គ្នា​និង​ខ្សែ​ជាន់​មុន​ហើយ​ចៅ​ពាល​យក​ទៅ​បញ្ចាំ​ឲ្យ​ឃុនរ៉ាត​ទៀត បណ្ចាំ​ឡើង​ថ្លៃ​៦០​រៀល ។ ឯ​ឃុនរ៉ាត​ក៏​ពុំ​បាន​ត្រួតត្រា​មើល​ឲ្យ​ហ្មត់ចត់ ព្រោះ​ខ្សែ​នោះ​ដូច​គ្នា​និង​ជាន់​មុន ហើយ​ចៅ​ពាល​យក​ទៅ​បញ្ចាំ ឃុនរ៉ាត​ទុក​ចិត្ត​ឥត​សង្ស័យ​ទើប​ទទួល​បញ្ចាំ​ខ្សែ​ក្រឡៃ​នោះ​និង​ចៅ​ពាល បាន​ប្រគល់​ប្រាក់​៦០​រៀល​ឲ្យ​ចៅ​ពាលៗ​ទទួល​យក​ប្រាក់​ហើយ ក៏​លា​ឃុនរ៉ាត​វិល​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​ខ្លួន​ដូច​ដើម​លុះ​នៅ​យូរ​បន្តិច ចៅ​ពាល​ក៏​យក​ប្រាក់​៦០​រៀល​និង​ការ​ទៅ​លោះ​ខ្សែ​ក្រឡៃ​អំពី​ឃុនរ៉ាតៗ ក៏​ទទួល​យក​ប្រាក់ ហើយ​ទៅ​យក​ខ្សែ​នោះ​ហុច​ឲ្យ​ចៅ​ពាលៗ​ទទួល​យក​មក ក៏​ធ្វើ​ជា​ពិនិត្យ​មើល​ចុង​ដើម​ខ្សែ​នោះ​ហើយ​ក្លែង​និយាយ​បញ្ឆោត​ថា​«​ខ្សែ ​នេះ​មិនមែន​ជា​ខ្សែ​ខ្ញុំ​បាទ​ទេ​លោក ម្ដេច​ក៏​លោក​យក​ខ្សែ​ក្រឡៃ​តែ​ផ្ដាស​ពីណា​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាទ​ច្នោះ​វិញ ខ្សែ​ខ្ញុំ​បាទ​នេះ​មាស​ពិតៗ​លោក» ។

ឯ​ឃុនរ៉ាត​ក៏​ឆ្លើយ​ថា​«ខ្សែ​នោះ​ឯង​ហើយ​ជា​របស់​ឯង យើង​និង​មាន​ខ្សែ​ឯណា​មក​លាយ​ឡំ​ច្រឡំ​គ្នា​នោះ​ក៏​ទេ មាន​តែ​ខ្សែ​ចៅ​ឯង​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ឯង ហេតុម្ដេច​ក៏​ថា​ពុំមែន​វិញ​ដូច្នោះ យើង​ទៅ​ឆី​ឆ​ចៅ​ឯង​ឯណា​បាន» ។ ចៅ​ពាល​ក៏​ថា​មែន​យ៉ាង​រូប​ខ្ញុំ​បាទជា​អ្នក​ទ័ល​ក្រ មក​កោង​ឆីឆ​បោក​កុហក​អ្វី​ពីរ​លោក​ឲ្យ​ខូច​ផ្លូវ​មេត្រី​នោះ តែ​ខ្សែ​ខ្ញុំ​បាទ​មាស​ពិតៗ​ដូច​លោក​បាន​ឲ្យ​ជាង​លាក​មើល​ពី​ដើម​ហើយ ក៏​ឯ​ខ្សែ​នេះ​ជា​ខ្សែ​កាឡៃ​លោះ ខ្ញុំ​និង​ទទយល​យក​ម្ដេច​បាន លោក​យក​ខ្សែ​តែ​ផ្ដាស​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាទ​យ៉ាង​នេះ បើ​លោក​រក​ខ្សែ​មាស​នោះ​ពុំ​បាន សូម​ឲ្យ​លោក​សង​ថ្លៃ​ខ្សែ​ខ្ញុំ​បាទ​ជាប្រាក់​១៣៥​រៀល ។

ឃុន​រ៉ាត​ឮ​ពាក្យ​ចៅ​ពាល​ថា​ដូច្នោះ​ក៏​កើត​ទោសោ​ខ្លាំង​ហើយ​ថា​«ឯង​មិន​សុខ ​ចិត្ត​យក​ខ្សែ​នេះ ក៏​តាម​ចិត្ត​ចុះ ឬ​ចង់​ទៅ​ប្ដឹង​សាលា​ណា​ក៏​តាម​ខ្មោច​អា​ខ្មោច ស្ខែ​ផង់​ឯង​ហើយ​នៅ​ថា​មិនមែន​ទៀត​ទៅ​ឲ្យ​ឆាប់​ទៅ​កុំ​មក​ត​ឈ្លោះ​អ្វី​និង​ អញ​» ។ ឯ​ចៅ​ពាល​ពុំ​ទទួល​យក​ខ្សែ​ ហើយ​ក៏​ចុះ​អំពី​ផ្ទះ​ឃុន​រ៉ាត​ទៅ​ពឹង​ចៅ​ស្មាក្ដី​ម្នាក់​ឲ្យ​ធ្វើ​រឿងរ៉ាវ ​ប្ដឹង​ចោទ យក​តួ​ឃុន​រ៉ាត​កោង​ឆ​ខ្សែ តាម​សេចក្ដី​គ្រប់​ប្រការ ហើយ​ចៅ​ពាល​ក៏​យក​ពាក្យ​នោះ ចូល​ទៅ​ប្ដឹង​ដល់​សាលា​ចៅក្រមៗ​សាលា​កាល​ទទួល​ពាក្យ​បណ្ដឹង​នោះ​ហើយ ទើប​មាន​ដីកា​ហៅ​រូប​ឃុន​រ៉ាត​រ​ចម្លើយ​មក​សួរ ។

ឯ​ឃុន​រ៉ាត​ក៏​ធ្វើ​ពាក្យ​ឲ្យ​ការ​ឡើង តាម​ដំណើរ​អំពី​ដើម​ដល់​ចុង ជូន​ដល់​ចៅក្រម ចៅក្រម​សាលា​យក​ពាក្យ​ចោទ​ពាក្យ​ចម្លើយ​មក​ជំរះ​ទៅ ក៏​យល់​សេចក្ដី​ខាង​ពាកយ​ចោទ​ពោល​អាង​នាយ​ជាងទង​ជា​សាក្សី ទើប​ហៅ​យក​សាក្សី​នោះ​មក​ឲ្យ​ស្បថ​ជា​បន្ទាល់​ឲ្យ​ការឯ​នាយ​ជាង​ទង​នោះ​ក៏​ ឆ្លើយ​ឲ្យ​ការ​ថា ខ្លួន​បាន​កាត់​ខ្សែ​មើល​ជា​មាស​មែន ឯ​ត្រង់​ចៅ​ពាល​ផ្ទាល់​ប្ដូរ​លោះ​ទៅ​ហើយ​យក​មក​បញ្ចាំ​ពីរ​បី​ដង​ទៀត នោះ​ជាង​ទង​សាក្សី​ពុំ​ដឹង ទើប​ឆ្លើយ​ថា​ខ្សែ​នោះ​ជា​មាស​ពិត​មែន​ដូច​ពាក្យ​ចោទ ទើប​ចៅ​ក្រម​កាត់​ក្ដី​នោះ​ឲ្យ​ឃុន​រ៉ាត​ចាញ់​ចៅ​ពាល ឃុន​រ៉ាត​ត្រូវ​សង​ថ្លៃ​ខ្សែ​មាស​ជា​ប្រាក់​១៣៥​រៀល​ផង ត្រូវ​បង់​ប្រដាប់​ក្ដី​ជួស​ចៅ​ពាល​ផង សង​សោហ៊ុយ​ទាំង​អស់​ផង ។

Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Gary Rogers